الهـــــۀ امیـــــــــد
روانشناسی ، اجتماعی ، اعتقادی 
قالب وبلاگ

توی لحظه های تلخ بیکسی ، تو هجوم سختیا ، وقتی نداشتم نفسی ، وقتی یک ردّ پا روی ساحل زندگی بود ، من بودم رو دوش او ، او ناشناس ، و منم مثل همیشه ناسپاس : هشتم ژانويه روز خدا

نويسندگان
امکانات وب

 

سخت بر دیوارِ تن،چون پیرهن پیچیده ام ؛ کس نپیچد گردِ خود، اینسان که من پیچیده ام / از برای یک مگس روزی ، بسان عنکبوت ؛ تارها بر دست و پای خویشتن پیچیده ام / سالکی گفتا چه داری آرزو؟ گفتم سکوت ؛ معنیِ صد نکته را در یک سخن پیچیده ام / عشق های زنده را ، با سخت جانی یک به یک ُ؛ از برای گور کردن ، در کفن پیچیده ام / از کنار گلشن هستی گذر کردم ، ولی ؛ دسته های گل ز طرفِ هر چمن پیچیده ام / خالی از هر قید و شرطی دوست دارم دوست را ؛ گردِ این آتش به شوقِ سوختن پیچیده ام

به انتظار نبودی ، ز انتظار چه دانی؟ تو بیقراریِ دلهای بیقرار ، چه دانی؟ نه عاشقی که بسوزی ، نه بی دلی که بسازی ؛ تو مستِ بادۀ نازی ، از این دو کار چه دانی؟ هنوز غنچۀ نشکفته ای به باغِ وجودی ؛ تو روزگارِ گلی را که گشته خوار چه دانی؟ تو چون شکوفۀ خندان و من چو ابرِ بهاران ؛ تو از گریستنِ ابرِ نوبهار چه دانی؟ چو روزگار به کامِ تو لحظه لحظه گذشت ؛ ز نامرادیِ عشّاقِ روزگار چه دانی؟ درونِ سینه نهانت کنم زدیدۀ مردم ؛ تو قدرِ این صدف از دُرِّ شاهوار چه دانی؟ تو سربلندِ غروریّ و من خمیده قد از غم ؛ ز بیدِ این چمن ای سروِ با وقار چه دانی؟ تو خود عنان کشِ عقلیّ و دل به کس نسپاری ؛ ز من که نیست ز خود هیچم اختیار ، چه دانی؟

معینی کرمانشاهی

[ ۱۳۸٩/٥/٢٩ ] [ ۱:٤۱ ‎ب.ظ ] [ الهۀ امید ]

 

تا جایی که حافظۀ من یاری میکنه ، در کشور ما غالبا تصمیماتی که اتخاذ میشده و میشه ، باندازۀ کافی کارشناسی شده نیست و غالبا یک جنبه رو در نظر میگیرن و چندین جنبۀ مهمتر رو در نظر نمیگیرن. این میشه که با گذشت زمان آسیبهای این نوع تصمیمات کارشناسی نشده جامعه رو فرا میگیره و چقدر بودجه باید صرف بشه تا این آسیبها ترمیم بشن. و متاسفانه گیرندگان این نوع تصمیمها هم نهایتا همۀ کاسه کوزه هارو سر عوامل بیگانه خراب میکنن و این داستان در جانشیناشونم ادامه پیدا میکنه.

در حالی که تعداد کثیری از مردم ما از کودک گرفته تا پیر و جوان بدلایل مختلف جذب برنامه های شبکه فارسی1 شدن ، دست اندرکاران مربوطه که بیشتر از بقیۀ مردم فهم و شعور دارن و خیر و صلاح مردم رو بیشتر میدونن و با روشهای تربیتی نابشون خانواده های خودشونو به اوج رستگاری رسوندن ، با ارسال پارازیت به مبارزه با این شبکه پرداختن ، تا دین و دنیای مردم رو نجات بدن و بچه های مردم رو مثل بچه های خودشون با ایمان و با تقوا کنن. شاید هم مثل خودشون. این موضوع از جهات بسیاری قابل بررسیه و بدلیل فرصت کم فقط به یکی از تاثیرات منفی این سیاست اشاره میکنم: ایجاد یک احساس همبستگی بین مردم علاقمند به برنامه های فارسی1 و مدیران این شبکه و ایجاد یک احساس منفی در مردم نسبت به ارسال کنندگان پارازیت که بیشتر به کلیت نظام وصل میشن. نمیدونم آقایون به پاسخ این سوال فکر کردن که در این زور آزمایی ، مردم هنگام بالا رفتن دست کدامیک از طرفین بعنوان پیروز ، به شادی خواهند پرداخت؟ دولت یا فارسی1 ؟؟؟

البته این مطلب به معنای تایید بی قید و شرط برنامه های فارسی1 نیست، بلکه نقدی است بر شیوۀ نامناسب مدیران کشور در برخورد با این موضوع.

[ ۱۳۸٩/٥/۱٤ ] [ ۱٢:٥٩ ‎ق.ظ ] [ الهۀ امید ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

سلامی که سینش سرای تو باد/ و لامش لقای صفای تو باد / سلامی که آیش امید دلت / و میمش محبت برای تو باد روانشناس بالینی، استاد روانشناسی دانشگاه، شاعر، نویسنده
موضوعات وب
صفحات دیگر
فال حافظ

mouse code|mouse code

كد ماوس