الهـــــۀ امیـــــــــد
روانشناسی ، اجتماعی ، اعتقادی 
قالب وبلاگ

توی لحظه های تلخ بیکسی ، تو هجوم سختیا ، وقتی نداشتم نفسی ، وقتی یک ردّ پا روی ساحل زندگی بود ، من بودم رو دوش او ، او ناشناس ، و منم مثل همیشه ناسپاس : هشتم ژانويه روز خدا

نويسندگان
امکانات وب

پاسخ آقای دکتر بلند به نقد سخنرانی ایشان در مورد نماز و اصلاح ادراک

دوست عزیزم جناب آقای دکتر بلند در ایمیلی نکاتی را در خصوص نقد اینجانب به موضوع بحث کنفرانس نماز و اصلاح ادراک متذکر شده اند که عین فرمایشات ایشان بدون هیچ گونه دخل و تصرفی در زیر بعرض دوستان میرسد. با تشکر فراوان از دکتر بلند عزیز و گرامی.

*********************************************************************

                                              بنام خدا
1- دوست عزیزم پوریا در باره عرایض بنده، فرمایشهایی فرموده بودند که به حکم ادب ( ونه به هیچ حکم دیگر) از پاسخگویی ناچارم و گرنه از باب رفاقت می شود (و چه خوب هم می شود) که تمام فرمایشهای ایشان را (با سکوتِ بنفشینِ تازه عروسی که تا پایان تنهایی ، تنها یک آری فاصله دارد ) پذیرفت و هیچ نگفت ( یعنی رفت وهیچ نگفت ! ).
2- جوهرِ عرایض حقیر این است:                                                                                         
 آدمی تا همانگاه که در بندِ من است، کژ است و بیمار و بیم آر. وتا ازبند من نرهد، هیچ ازآدمی (جز نقشی وآوایی وازاین قبیل ) ندارد. این یک!                                                                                من ، اساسا برنوعی ادراک کژتاب ازجهان وآدمی و امروز و دیروز و فردا استوار است. گویی آدمی برقله خویش ایستاده و جهان را می نگرد. لاجرم آنچه در می یابد و ادراک می کند ، جز نیازها و خواستها و هیجانهای شخص خودش نیست. این دو!                                                                                برای آدم شدن باید این « ادراکِ من بنیاد » را سوزاند. این سه!                                                   برای سوزاندن این مایه بیماری و فساد و ناتوانی و دروغ و فریب و تباهی ( ادراکِ من بنیاد ) تنها و تنها و تنها یک راه وجود دارد وآن نماز است. و نماز یعنی مقامِ تماشا از آن دریچه که نباشی ( که فرمود آب کم جو تشنگی آور بدست). این چهار! 
3- حال عرایض حقیر با فرمایشهای دُرَربارِ استاد پوریا چه نسبتی دارد، من ندانستم و شادمان می شوم اگر کسی ، روزی ، یا شبی ، از روی مرحمت ( که خدای غریب نوازان را دوست دارد ) مرا دانا کند ، سپاسگذارش خواهم بود بی دریغ!
4- در هر حال از دوست عزیزم جناب پوریا و دوستان دیگرم که در کامنتها در مورد عرایض بنده ، چیزی گفته اند و چیزی اندیشیده اند ، سپاسگذارم.
5- در باب اینکه چگونه باید نماز خواند ، جوابش ساده است: باید از دریچه نیستی بنگری. عشق یک راه است که پیر رومی  فرموده است:                                                                                        
خنک آن قمار بازی که بباخت هر چه بودش    هوس دگر نماندش بجز از قمار دیگر
                                                                              یا حق
                                                                         17 بهمن 1383
                                                                                ح.ب

*********************************************************************

ضمن تشکر مجدد از روشنگریهای ایشان ، لازم به ذکر است که متن کامل نقد اینجانب در تاریخ شنبه ۱۲ دیماه ۱۳۸۳ در همین وبلاگ درج گردیده است.

                                                                 الهه امید و شادی

[ ۱۳۸۳/۱۱/۱٩ ] [ ۱:٠٤ ‎ق.ظ ] [ الهۀ امید ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

سلامی که سینش سرای تو باد/ و لامش لقای صفای تو باد / سلامی که آیش امید دلت / و میمش محبت برای تو باد روانشناس بالینی، استاد روانشناسی دانشگاه، شاعر، نویسنده
موضوعات وب
صفحات دیگر
فال حافظ

mouse code|mouse code

كد ماوس